ความภาคภูมิใจที่อยู่ USS
posted on 21 Jan 2008 16:12 by shampoooจะเริ่มยังไงดีล่ะ
เอาเป็นว่า
เราเข้ามาในร.ร.นี้ตอนม.1 เทอม 1
แต่มาเรียนช้ากว่าเพื่อนๆ
หลายเดือน
มาตอนแรกๆก็ต้องมาตามงานทุกงาน
(อย่างเซ็ง)
ที่เหนื่อยกว่าคนอื่นนั้นเห็นจะเป็นว่า
ขนาดปิดเทอมแล้ว
เรายังต้องมานั่งเรียนหนังสือแล้วก็ทำงานกับคุณครูอีก
กลายเป็นว่า
ปิดเทอมแรกนั้น
ชีวิตไม่ค่อยมีความสุขซักเท่าไหร่ 55
(คิดหรอ??ว่าเรียนไปแล้วมันจะเข้าสมองหมดหน่ะ??)
อยู่ที่นี่
(ที่อุดมศึกษา)
เพื่อนก็เยอะดี
เยอะมากเลยล่ะ
สนุก เศร้า เหงาบ้างเป็นธรรมดา
แต่เพื่อนที่มีดีก็ค่อนข้างเยอะแหละ
แต่อีกไม่นาน นักหรอ
เราก็จะไปแล้ว
อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น
ที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกัน
ได้เจอหน้ากันอีก
ไม่นักนานหรอ...
พอพวกเราห่างกัน
ความสนิทก็เริ่มจางหายไป
บางคนก็ลืมๆไปแล้วด้วยซ้ำ
ขนาดอยู่ห้องเดียวกันยังแทบไม่ได้คุยกันเลย
ถ้าไปแล้ว มันก็คงจะไม่แคร์เราเลยด้วยซ้ำ (ละมั้ง??)
คำว่า "เพื่อน" เนี่ย
มันก็มีทั้งทุกข์ และ สุข
เป็นเรื่องธรรมดา
แต่มันจะทุกข์มากก็ตอนที่เราจากกันไป
ห่างเหินกันไป
เรื่อยๆๆๆๆๆ.....เรื่อยๆ.......เรื่อย
จนในที่สุดก็ลืมกันไปเลย
(ขอบคุณในความเป็นเพื่อน)
(ขอบคุณคุณครูที่รัก)
(ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้มาเจอทุกคน)
เวอร์???ไปมะ??
แต่มันก็จริงแหละ เนอะ??